Hondenbezitters opgelet: ongeval op het fietspad met een hond aan de lange lijn

Rechtbank Oost-Brabant 21 april 2026, ECLI:NL:RBOBR:2026:3262

In het kort

• Een wielrenner maakte op een fietspad een noodstop voor een man met een kleine hond aan een uitrolbare riem. Hij viel en liep een incomplete hoge dwarslaesie op.
• De man mocht daar lopen, maar de hond liep ongeveer 2 meter voor hem uit op het fietspad. Volgens de rechtbank niet kort aangelijnd.
• Met de Kelderluik-criteria toetst de rechtbank of de hondenuitlater voldoende voorzorgsmaatregelen nam. Over eigen schuld beslist zij in dit deelgeschil niet.

Ongeval op het fietspad met een hond

De hondenbezitters onder ons opgelet!

Op 24 september 2020, rond 20.00 uur, fietste de verzoeker met een fietspartner op racefietsen over het vrijliggende fietspad. Het regende, het schemerde en bij de ongevalslocatie lag een flauwe bocht en was hoge begroeiing aanwezig.

Vanuit de tegenovergestelde richting kwam een man aanlopen die zijn kleine hond uitliet. De man liep, vanuit zijn eigen looprichting gezien, aan de rechterzijde van het fietspad. Zijn hond liep aan een uitrolbare hondenriem ongeveer 2 meter bij hem vandaan. Volgens de rechtbank dus niet kort aangelijnd.

Toen de fietsers de man en de hond zagen, maakten zij allebei een noodstop. De verzoeker viel op het wegdek en liep daarbij een incomplete hoge dwarslaesie op. Hij raakte de hond en de hondenlijn niet.

Wat werd de hondenbezitter verweten?

De rechtbank beoordeelt de aansprakelijkheid op grond van artikel 6:162 BW: de onrechtmatige daad. Daarbij staat de vraag centraal of de hondenuitlater anderen heeft blootgesteld aan een groter risico dan onder de omstandigheden redelijkerwijs verantwoord was.

De rechtbank gebruikt daarvoor de Kelderluik-criteria. Daarbij wordt onder meer gekeken naar:

• de aard van het gevaar;
• de mate waarin onoplettend of onvoorzichtig gedrag van anderen te verwachten is;
• de kans dat daardoor een ongeval ontstaat;
• de mogelijke ernst van de gevolgen;
• de moeite en kosten van maatregelen om het gevaar te beperken.

Deze omstandigheden worden in onderlinge samenhang beoordeeld.

Waarom was de situatie gevaarlijk voor de fietser?

De hondenuitlater mocht daar lopen: er was geen voetpad en lopen op deze plek was niet verboden. Zijn aanwezigheid was op zichzelf dus niet onrechtmatig. Hij moest zijn gedrag wel aanpassen aan het tegemoetkomende fietsverkeer.

Volgens de rechtbank vroegen verschillende omstandigheden om extra voorzichtigheid. Het regende en schemerde, waardoor het zicht beperkt was. Daarnaast lagen er een flauwe bocht en hoge begroeiing langs het fietspad. Daardoor konden fietsers de man en vooral zijn kleine hond pas laat zien.

Verder moest hij rekening houden met sportfietsers die met hogere snelheden en in groepen rijden. Volgens de rechtbank was ook onoplettend of onvoorzichtig gedrag van tegemoetkomende fietsers voorzienbaar. Bij een onverwacht obstakel konden daardoor ernstige ongevallen ontstaan.

Waar liep de hondenbezitter?

De hondenbezitter liep op het fietspad in de rechter berm. De rechtbank overweegt letterlijk:

Dat is op zichzelf niet gevaarzettend (een voetpad is daar immers niet aanwezig en het is niet verboden daar te lopen), maar het brengt logischerwijs wel met zich, dat je rekening moet houden met fietsers. Dit geldt temeer als, zoals in dit geval, het regent en schemert, wat het zicht naar algemene ervaringsregels beperkt. Daar komt bij dat de waarschijnlijkheid van onoplettend en onvoorzichtig gedrag van het tegemoetkomend fietsverkeer op een fietspad als dit niet gering is. Er wordt in Nederland veel gefietst en ook de sportievere vormen van fietsen (wielrennen/mountainbiken e.d.) worden veelvuldig beoefend. Sportfietsers rijden, zeker als er een competitief element in zit, vaak met meerdere fietsers samen op het fietspad en bereiken bovendien (veel)hogere snelheden dan 'gewone' fietsers. De kans dat daarbij een ongeval ontstaat is groot en dergelijke ongevallen leiden niet zelden tot ernstige gevolgen.

Welke voorzorgsmaatregelen had hij moeten nemen?

De belangrijkste maatregel was de hond voldoende kort aanlijnen. De lijn moest zo kort zijn dat de hondenuitlater zijn hond bij een onverwachte situatie onmiddellijk dicht naar zich toe kon trekken.

De precieze positie van de hond was omstreden, maar de hondenuitlater had zelf erkend dat de hond:

• ongeveer twee meter van hem vandaan liep;
• vóór hem liep;
• op het fietspad liep.

Voor de rechtbank was daarmee voldoende duidelijk dat de hond zich niet vlak naast de man in de berm bevond.

Ook verlichting aan de man, de hond of de riem had de zichtbaarheid kunnen verbeteren. De rechtbank benadrukt dat verlichting niet verplicht was, maar onder deze omstandigheden wel verstandig en financieel niet bezwaarlijk zou zijn geweest. Dit maakt onderdeel uit van de totale beoordeling van de genomen voorzorgsmaatregelen.

Waarom beslist de rechtbank niet over eigen schuld?

De hondenuitlater en Achmea hadden uitgebreid aangevoerd dat ook het gedrag van de fietser aan het ongeval had bijgedragen. De fietser had echter uitdrukkelijk aangegeven dat hij in dit deelgeschil uitsluitend een beslissing over de aansprakelijkheid wilde. Eventuele eigen schuld wilde hij later buiten de rechtbank met de andere partijen bespreken.

De hondenuitlater en Achmea hadden bovendien geen tegenverzoek ingediend om de rechtbank alsnog over eigen schuld te laten beslissen. Daarom laat de rechtbank dat onderwerp buiten beschouwing.

Waar komen we op uit?

Er zal een bepaalde mate van eigen schuld zijn. Hiervoor moet Achmea wel precies weten waar de fietser fietste. Wordt vervolgd.

‍